Van mijn twaalfde tot mijn zevenendertigste waren er signalen. Kleine, stille aanwijzingen die zich ergens in mij nestelden, maar nooit echt een naam kregen. Totdat mijn vrouw op een dag die ene simpele vraag stelde:
“Is dit niet iets voor jou?”
Achteraf gezien heb ik mij al mijn hele leven onbewust beziggehouden met het menselijk lichaam en gezondheid. Pas nu ik de switch heb gemaakt, zie ik hoe alle puzzelstukjes er al lagen. Alleen: de puzzel was nog niet gelegd.
Het eerste stukje verscheen toen mijn opa meerdere beroertes kreeg. Ik liep met hem mee in zijn revalidatietraject en mocht hem ondersteunen bij zijn eerste stappen. Dat proces het herstellen, het zoeken naar wat wél mogelijk is fascineerde mij. Van begin tot eind was ik geboeid. Toen wist ik het nog niet, maar dit was waarschijnlijk het eerste echte signaal.
Tijdens mijn schooltijd koos ik voor de verzorgende kant, maar zonder duidelijke richting. Uiteindelijk belandde ik voor twintig jaar in de scheepvaart, als stuurman. Een totaal andere wereld, maar wel een periode waarin ik ontzettend veel leerde over mensen. Over mentale kracht, kwetsbaarheid, stress, doorzetten. Over het psychische deel van het mens-zijn.
Toen ik mijn eerste huis kocht, had ik meteen een opmerkelijke gedachte: in die slaapkamer zou ik eigenlijk massages kunnen geven. Het bleef bij een idee, maar het zaadje was geplant. Later, toen ik mijn vrouw leerde kennen, masseerde ik haar regelmatig. Gewoon intuïtief. Met mijn handen voelen waar spanning zat, waar iets vast leek te zitten. Zonder opleiding, zonder plan. Gewoon doen.
Nooit had ik gedacht dat juist zij degene zou zijn die mijn leven een andere richting zou geven.
Op een weekend met vrienden op een camping merkte een vriendin huidtherapeut iets op toen mijn vrouw in korte broek liep. Ze stelde vragen en concludeerde dat het weleens lipoedeem kon zijn. Na verschillende onderzoeken werd dit bevestigd. Daarbij kreeg ze te horen dat ze ermee moest leren leven.
Maar mijn vrouw voelde: dit is ontstaan, dus dit moet ook op een natuurlijke manier verbeterd kunnen worden.
Ze begon te zoeken. Uren op internet. Tot ze uitkwam bij de Quadrivas-therapie. Enthousiast belde ze praktijken, maar overal waren lange wachtlijsten. Tot ze op de website van de grondlegger zag dat er ook een opleiding werd aangeboden.
En toen kwam die vraag:
“Is dit niet iets voor jou?”
Ik las letterlijk één alinea.
En ik wist het.
Dit is wat ik ga doen.
Zonder precies te weten wat de opleiding inhield. Zonder te weten hoe zwaar het zou zijn, wat er allemaal bij kwam kijken, en hoeveel inzet het zou vragen.
We gingen samen naar Amsterdam voor wat voelde als een soort sollicitatie. Ik kreeg zelf een behandeling, en daarna mocht ik een aantal basisgrepen op mijn vrouw nadoen. Mijn toekomstige docente keek of ik er gevoel voor had. Of mijn handen iets “wisten”. Of ze ergens potentie zag.
Gelukkig zag ze dat.
En zo begon een nieuw hoofdstuk in mijn leven.
Op dat moment vielen alle losse momenten, gedachten en ingevingen ineens op hun plek. Wat jarenlang onbewust was geweest, werd bewust. De puzzel was gelegd.
Niet omdat ik ineens iemand anders was geworden, maar omdat ik eindelijk begreep wie ik al die tijd al was geweest.
